Interview met de nieuwe burgemeester:
'Het gaat om de Liefde!'
Het bord TE KOOP in de voortuin. De ontvangst is hartelijk en het achteruitzicht geweldig: Midden-Delflands weidegebied tot de horizon. 'Dit zullen we wel missen' zegt Marja van Bijsterveldt, aanstaand burgemeester van Delft, 'maar we krijgen er veel voor terug! Delft was altijd al een droom van mij'. Voorgedragen door de Delftse gemeenteraad als opvolger van Bas Verkerk. Op 2 september treedt zij aan als - eerste vrouwelijke - burgemeester van de prinsenstad.
Geboren in Rotterdam, op zesjarige leeftijd verhuisd naar Rhoon. 'Naar de 'School met den Bijbel'; opgegroeid in een fijn gezin: vader, moeder, de jongste met drie broers en twee zussen, meelevend in de Gereformeerde Kerk. Het is zo belangrijk, waar je wieg gestaan heeft, voor wie je wordt en ook voor hoe je staat in het geloof; je ouders zijn toch rolmodellen. Ik heb ontzettend leuke ouders gehad, daar ben ik nog steeds dankbaar voor. We zijn vrolijk opgevoed: 'wees maar enthousiast', zei mijn vader altijd, 'dan komt het goed'. Enthousiasme is iets van de Geest, die mensen aanzet tot dingen, waarvan je nooit gedacht had dat je het kon.'
Haar meisjesnaam is Vliegenthart, familie van die - ooit - Delftse firma?
'Ik weet niet of het familie is, maar ik zag een boek daarover met de titel 'Energiek en ondernemend': dat past ook bij onze familie! Mijn vader was ook ondernemer en altijd bezig, maar met oog voor kleine dingen en mensen om hem heen; met een groot hart en geloof: dat heb ik echt voorgeleefd zien worden. Ik ervaar ook heel veel steun aan het geloof.'
Die boektitel past ook bij haar: 'Eerst de Mavo, daarna Havo (Calvijn, Rotterdam) en toen opleiding tot verpleegkundige in het Ikazia in Rotterdam, een initiatief van verschillende diaconieen: InterKerkelijke Actie Ziekenhuis In Aanbouw. Je moest 'meelevend' zijn als je daar solliciteerde; 's morgens werd 'op zaal' uit de Bijbel gelezen. Ik werd toen ook lid van de jongerenafdeling van het CDA waar ik mijn man leerde kennen. Hij is van Katholieke huize en werd lid van het landelijk bestuur, terwijl ik plaatsvervanger was; samen moesten we vergaderingen voorbereiden. Dat werd dus een van de vele CDJA-huwelijken.
De politiek kwam steeds meer in beeld: raadslid en wethouder in Almere, in 1994 de benoeming tot burgemeester van Schipluiden. Acht jaar later ruilde ze dit in voor het CDA-voorzitterschap, waarna het 'zware werk' in 2007 zich aandiende: staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en in 2010 minister, tot eind 2012. Daarna wat minder op de voorgrond, maar met functies bij - onder meer - de Protestantse Theologische Universiteit, de Midden-Delfland Vereniging, de Stichting Lezen & Schrijven en het Ronald McDonald Kinderfonds, waren haar werkdagen - naast het gezin, met twee kinderen - meer dan gevuld.
En dan: de vacature in Delft. 'Precies op tijd! Als het veel eerder was geweest had ik niet gesolliciteerd: ik heb een hekel aan vluchtigheid, hou er niet van ergens vroegtijdig te stoppen. Het is fantastisch dat de gemeenteraad blij is met mijn komst! Dat geeft een goede basis. Delft is heel mooi, maar kent ook veel uitdagingen; behoorlijk pittig! Heel belangrijk is te weten wat er bij de mensen leeft en ik hoop ook dat ze mij makkelijk zullen benaderen; daarom zoeken we een huis in de binnenstad. Ik vind gemeenschapszin zo belangrijk, dat mensen iets kunnen betekenen voor de ander. Ik wil dáár zijn waar mensen initiatief nemen, zich inzetten en die mensen ondersteunen, bemoedigen. Dat vind ik belangrijk als burgemeester. Het begint bij de mensen zelf!'
'Mijn favoriete Bijbeltekst? Elia op de Horeb, die God ontmoet: niet in de stormwind, de aardbeving of het vuur; nee, God is er in het suizen van een zachte stilte (1 Kon.19). Ik hou van de God van Israel, en Zijn verbond met ons, Zijn trouw, het verhaal van Jezus; het gaat om de liefde, de zachte kracht. Ik kom regelmatig in Taize, en daar is het lied: Daar waar liefde is en vrede, daar is God.'
'Nee, we hebben nog geen besluit genomen waar we gaan kerken. We gaan eerst 'op kerkenpad'; rondkijken in de verschillende kerken, ook de katholieke. Ik ben nog altijd heel blij dat ik met een katholieke man getrouwd ben. De katholieke cultuur is minder van het moeten en de prestatiedrang, het gaat om de goede intentie; dat je je best doet. Dat geeft ontspanning als je - net als ik - calvinistisch bent tot in je tenen.'
'Wat ik de kerkleden zou willen zeggen? De kerk met betrokken gemeenteleden heeft heel veel te bieden aan de stad. Delft zal het nog wel even moeilijk hebben, maar de kracht moet uit de samenleving zelf komen; uit mensen, bedrijven en maatschappelijke organisaties. Ik hoop van harte dat de leden van de kerken zich met liefde en enthousiasme voor de stad in willen zetten!'
Mattie Mostert
Bron vermelding; Protestants Kerkblad Delft.